حسادت

مگر آن خوشه گندم
مگر سنبل مگر نسرين تو را ديدند
كه سر خم كرده خنديدند
مگر بستان شميم گيسوانت را
چو آب چشمه ساران روان نوشيد
مگر گلهاي سرخ باغ ريگ آباد
در عطر تن غوطه ور گشتند
كه سرنشناس و پا نشناس
از خود بي خبر گشتند
مگر دست سپيد تو
تن سبز چناران بلند باغ حيدر را نوازش كرد
كه مي شنگند و مي رقصند و مي خندند
مگر ناگاه
نسيم سرد گستاخ از سر زلفت
چه مي گويي ؟
تو و انكار ؟
تو را بر اين وقاحتها كه عادت داد ؟
صداي بوسه را حتي
درخت تاك قد خم كرده بستان شهادت داد
مگر ديوار حاشا تا كجا تا چند ؟
خدا داند كه شايد خاك اين بستان
هزاران صد هزاران بوسه بر پاي تو
ديگر اختيارم نيست
توانم نيست
تابم نيست
به خود مي پيچم از اين رشك
اما خنده بر لب با تو گويم
اضطرابم نيست
مگر ديگر من و اين خاك واي از من
چناران بلند باغ حيدر را
تبر باران من در خاك خواهد كرد
نسيم صبحگاهي جان ز دست من نخواهد برد
ترحم كن نه بر من
بر چناران بلند باغ حيدر
بر نسيم صبح
شفاعت كن
به پيش خشم اين خشم خروشانم كه در چشم است
به پيش قله آتشفشان درد
شفاعت كن
كه كوه خشم من با بوسه تو
ذوب مي گردد

هنوز هم پریشانم ، هنوز هم پشیمانم ، هنوز هم قطره ای از اشکهای زمان

خيلي سخته که بغض داشته باشي ، اما نخواي کسي بفهمه ... خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني ... خيلي سخته که سالگرد آشنايي با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري ... خيلي سخته که روز تولدت ، همه بهت تبريک بگن ، جز اوني که فکر مي کني به خاطرش زنده اي ... خيلي سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني ، بعد بفهمي دوست نداره ... خيلي سخته که همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدي ، اما اون بگه : ديگه نمي خوامت

میدونی چرا وقتی میبینمت اشک میریزم؟چون چشمات اونقدر عظمت دارن که چشمای من لیاقت ندارن تو چشمات نگاه کنن واسه همین اشک میریزن.میدونی چرا روز روشن و شب سیاه؟چون خدا وقتی تورو آفرید و شب و روز صورت نازت و دیدن شب به خدا التماس کرد که خدا اون رو به رنگ چشمات خلق کنه و روز از خدا خواست که مثل صورت نورانی تو روشن و پر نور باشه.میدونی چرا آسمون بی انتهاس؟چون خودش از خدا خواست که مثل زیباییهای تو بی انتها باشه.میدونی چرا خورشید صبحها زود طلوع میکنه و زود هم غروب میکنه؟چون صبحها خیلی عجله داره که ببینتت ولی بعد از یه مدت از وسعت چشمای مهربونت خجالت میکشه و غروب میکنه.آره عزیزم...من دارم بهت واقعییت رو میگم...اگه تو نبودی دنیایی خلق نمیشد.عشقی به وجود نمییومد...زندگی معنا نداشت...ولی ای کاش وقتی خدا زیباترین و بهترین انسانشو میافرید فکرشو میکرد که یه روزی یه دختری به اسم الناز چقدر از انتظار برای دیدنش زجر میکشه ولی حیف که خدای بزرگ به اینجاش فکر نکرد و الناز رو خلق کرد...آرزو میکردم که ای کاش هیچ وقت به وجود نمیومدم...

چند شب پیش حالم خیلی بد بود.خیلی اشک ریختم.رفتم بیرون تا یه کم آروم بشم.آسمون باهام گریه می کرد.باد صورتمو نوازش میکرد و ماه نورشو توی صورتم می تاباند. درختها گلهاشونو روی موهایم میریختند و جیر جیرکها با صداشون واسم آواز می خوندند.میبینی همه ی عالم میخواستند آرومم کنند ولی من هنوز هم اشک میریختم. می دونی چرا؟؟؟؟ آخه من به کی بگم خدایا من آسمونو نمیخوام ماه و درختارو نمیخوام زمین و نمیخوام گلها رو نمیخوام من فقط خورشید و میخوام من میخوام عظمت آسمونا رو بهم بدی میخوام که خورشید و بهم بدی.خدایا من از ابرا بدم میاد آخه همین ابراس که جلوی خورشید منو گرفته هر کار میکنم کنارشون بزنم تا خورشیدمو ببینم نمیتونم.خیلی وقته که دیکه صبح ها واسم روشنایی نداره من خیلی وقته تو زندگیم فقط رنگ شبو می بینم...خدا روشنایی قلبمو ازم گرفته...دیگه روز و شبم با هم فرقی ندارن...چرا خدا کمکم نمیکنه تااین ابرای تیره و تاریک و از جلوی خورشید نازم کنار بزنم؟؟؟؟؟؟ الناز دیگه همه چیزشو داده.... دیگه به خداااااااا هیچی ندارهفقط یه جسم داره و بس دیگه حتی روحشم مرده...چرا کمکم نمیکنی تا روحمو دوباره بدست بیارم؟؟؟؟؟آخه چرا نمیذاری صبحامو با خورشیدم نورانی کنم؟؟؟چرا نمیذاری قلب یخ زده ی من از گرمای خورشیدم دوباره گرم بشه؟؟؟؟؟؟؟خورشید من فقط یک نفره کسی که زمین و زمان آسمون و ماه و گلها و درختها و پرنده ها همه و همه از شنیدن اسمش به لرزه در میان......................

اين روزها گاهی جلوی آينه می ايستم و اشکهامو نگاه ميکنم.

 امیدوارم خوشتون بیاد
ادامه مطلب